Bonnes vacances!

Ik was er al niet vaak de laatste tijd, maar de komende tijd ben ik er nog minder. Ik mag eindelijk met vakantie! Bestemming Frankrijk. Hoewel het vakantieland nummer 1 is voor de meeste Nederlanders, ken ik het land nog erg slecht.

We gaan een poosje de Auvergne verkennen en daarna opnieuw voor een werkvakantie naar de Morvan (net als vorig jaar: zie hier en hier). Weer volop kans om te wandelen. Ik heb er zin in.

Tot later en fijne vakantie allemaal!

Sinaasappel- en bananenverwarring

In september begin ik met de opleiding Shiatsu Massage Therapie. Iets geheel nieuws waar ik al erg veel zin in heb. Ik kan het dan ook niet laten alvast de boeken in te duiken. De echte studieboeken laat ik nog even met rust, omdat ik anders komend jaar niets meer te doen heb. Ik lees er ‘omheen’. Shiatsu Massage Therapie is gebaseerd op de Traditionele Chinese Geneeskunde en daar komen nogal wat zienswijzen en therapieen uit voort.

Ik heb me nu even op de Chinese voedingsleer gestort en ik moet zeggen dat ik daar regelmatig nogal van op kijk. De leer kijkt vooral naar de energie van voeding in combinatie met de energie van het lichaam en veel minder naar voedingswaarde. Uiteindelijk komt het erop neer dat je het beste je eigen gezonde gevoel moet volgen in wat je eet, maar een aantal zienswijzen zijn echt in strijd met de West-Europese zienswijzen.

Neem nu bijvoorbeeld sinaasappels en bananen. Ik weet niet beter of dit zijn vitaminebommetjes die vooral in het winterhalfjaar je weerstand kunnen ondersteunen. De Chinese voedingsleer zegt echter dat dit ziekmakers zijn. Omdat ze uit een warm klimaat komen, zouden ze een sterk verkoelende energie hebben die voor mensen in dat klimaat prima is, maar voor ons juist in de winter een averechts effect heeft. Je kunt nog beter ijsjes eten.

Aha, dus daarom lopen we met z’n allen zo te kwakkelen

Ik moet zeggen dat dit effect mij nooit opgevallen is. Een overdosis sinaasappelsap bedwingt meestal mijn opkomende verkoudheid. Tomaten (ook verkoelend) geven mij daarentegen wel de garantie dat ik ziek word, wanneer ik ze eet met dat verkoudheidskriebeltje in mijn keel.

Ik weet nog niet helemaal wat ik ervan moet vinden, maar interessant is het zeker.

*

Het boek: Voeding volgens de vijf elementen door Barbara Temelie

Een tikje belerend is het wel.

Canto Ostinato

A performance of Canto Ostinato is more like a ritual than a concert.

Onbekend

*

Daar kan ik nauwelijks nog iets aan toevoegen. Canto Ostinato is een werk gecomponeerd voor piano door de Nederlandse componist Simeon ten Holt. Je kunt zijn werken rekenen tot de minimalistische muziek: een repeterende basis waaraan steeds in verschillende richtingen wordt uitgebouwd.

Hoewel je misschien nog nooit van Simeon ten Holt of Canto Ostinato gehoord hebt weet ik vrijwel zeker dat je de muziek kent. Een bepaald deel van het stuk is één van de meest gebruikte stukjes muziek in televisieprogramma’s en wordt volop gedraaid op zenders als ClassicFM. Wat echter jammer is, is dat je het stuk van ongeveer vijf kwartier zelden in zijn geheel te horen krijgt. Want pas dan zal je je kunnen vinden in de bovenstaande uitspraak. Het is werkelijk vijf kwartier wegdrijven op de muziek, volledig harmonieus maar nooit saai. Ik kan er eindeloos op dansen, het voert me gewoon mee.

Simeon ten Holt wordt dit jaar 85 en dat wordt in september gevierd met een festival in zijn woonplaats Bergen. Behalve Canto Ostinato worden ook andere stukken van hem uitgevoerd. Hij heeft bijvoorbeeld ook een schitterend stuk voor strijkseptet geschreven. Zie hier voor meer info: klik.

Hier een paar stukjes van Canto Ostinato ter illustratie. De eerste is het herkenbare stuk uitgevoerd door vier piano’s. In het tweede stukje van 10 minuten krijg je meer een echt beeld van het stuk.

In Memoriam Muis

Onze Muis heeft gisteravond het leven gelaten. Daar ben ik best verdrietig om. Hij is ongeveer 2 jaar geworden, wat voor een hamster niet stokoud, maar wel normaal is.

Toen ik Muis gisteravond wat lekkers wilde brengen, kreeg ik geen reactie. Hij moet kort daarvoor zijn ingeslapen want hij was nog warm. Hij lag gewoon in z’n nestje, maar wel met z’n oogjes open. Een rustige blik daarin. Ik had niets gehoord en aangezien hij al op leeftijd was keek ik er niet van op dat hij zo lang sliep. ’s Morgens had ik ‘m overigens nog rond zien lopen.

Hij deed de laatste weken wel denken aan een oud mannetje. Hij waggelde een beetje rond, kon zich niet meer optrekken aan z’n verdieping (maar bleef het steevast proberen). En zelfs het trappetje nemen zag er moeilijk uit. Hij viel ook makkelijk, omdat ie nog maar weinig kracht in z’n pootjes had. Niet echt een verrassing dus, maar toch verdrietig.

Van de zeven hamsters die ik tot nu toe gehad heb was Muis niet de slimste, maar wel de allerliefste. Geen greintje kwaad zat er in het beestje. Echt een goedzakje.

Muis heeft een plekje gekregen bij de hondsroos. Ik hoop dat hij er goed voor zorgt.

Slaap zacht lieve Muis :hart:

Muis toen ik ‘m net had.

Rood

Nee, ik ben geen fan van Marco Borsato. Rood is het enige woord dat overduidelijk aanwezig was, toen ik de eerste noemenswaardige oogst van dit jaar bekeek.

Een flinke bak aardbeien, vorig jaar gaven ze pas in augustus fatsoenlijke vruchten dankzij het droge voorjaar. Een mooie kom frambozen, waarschijnlijk kan ik morgen opnieuw zo’n hoeveelheid plukken (en overmorgen, en die dag erna…). Zowel de voorjaars- als de herfstframboos hangt bijna op de grond door het gewicht van de vruchten. En een bescheiden beetje aalbessen. Volgens mij heb ik geen talent voor aalbessen, maar in ieder geval smaken ze dit jaar erg goed.

En nu smullen maar! Een deel eten we (of-bij gebrek aan manlief-ik) direct op, maar de rest gaat de vriezer in om te verzamelen (het blijft niet zo lang goed in de koelkast). Als ik genoeg zachtfruit verzameld heb wil ik wat jam maken. En anders stop ik het in smoothies en ijsjes. Zo komen we de zomer wel door.

En we kunnen ons op meer verheugen. Het volgende is nog in wording: jostabessen (kruising tussen zwarte bes en kruisbes), blauwe bessen (ook wel Amerikaanse bosbes genoemd), de eerste pruimen van onze trouwboom en de 3 eerste kersen. Met een beetje geluk hebben we volgend jaar ook vijgen. Lekker, zo’n eetbare tuin!

Ongebruikelijke liefde

De liefde tussen schaap en scheerder…

Schaapscheerdersfeest Loenen, 7 juni 2008

Kwallen boven water

Als kind in zee o! rilde ik al
bij de gedachte aan een kwal.
Maar de grootste kwallen, zo leerde ik later,
die zwemmen boven-, niet onder water.

Anoniem

(Foto: Schiermonnikoog, mei 2008 )

 

Sterke wil

‘Zolang ik leef vergaat de wereld niet, omdat ik dat niet wil.’

Herman van Veen

Teek dead!

Een paar jaar geleden was ik een echte tekenmagneet. Dan bedoel ik dus die beestjes die zich in je vast bijten om bloed te zuigen en die de veroorzaker van de ziekte van Lyme bij zich kunnen dragen. Ik kom nogal eens buiten en dan ook nog regelmatig buiten de paden. Iedere wandeling was het raak, ook als ik wel op de paden bleef. En als ik een keer geen teek had, liepen ze ’s nachts van mijn lief over naar mij. Mijn record aan tekenbeten lag sinds een jaar of vijf op 25 op één dag. Blijkbaar was ik toen door een nestje gebanjerd, want ik zat onder de minuscule teekjes (bijna alleen zichtbaar met een loep; meest links op de foto).

De laatste jaren ben ik veel minder in trek bij teken. Soms loopt er wel eens één over m’n broek, maar tekenbeten heb ik nauwelijks meer. (Stiekem denk ik dat dat komt door de multivitamines die ik gebruik). Lyme heb ik naar mijn weten trouwens ook nooit opgelopen.

Toch heb ik afgelopen week een nieuw dagrecord weten te vestigen: 47! Daarvan zaten er gelukkig 46 op mijn broek. Ik had even door het hoge gras gelopen in een vochtig gebied en toen ontdekte ik al die stipjes. Hoewel ik meestal wel ben voor ‘leven en laten leven’, heb ik toch voor teken geen genade . Stuk voor stuk zijn ze gesneuveld. Die krijgen geen kans meer om iemand Lyme te bezorgen. Het 47e exemplaar kwam ik thuis nog tegen, maar die had nog nauwelijks een hap genomen (het jeukte nog niet eens).

Als ervaren tekenvanger kan ik wel een paar tips van de hand doen:

• Ideaal tekenweer: tussen 15 en 25 graden Celsius, (licht-)bewolkt, hoge luchtvochtigheid (in hete, droge periodes kom ik ze niet tegen). Dus precies zoals het weer van de laatste tijd.
• Ideale tekenplekken: hoog gras (met bomen of struiken in de buurt), (vochtige) heide, licht bos met bosbes als ondergroei, en dan vooral in gebieden waar veel zoogdieren (inclusief wandelaars) komen en langs wildpaadjes.
• Voorzorgsmaatregelen (die ik zelf niet consequent toepas): broek in je sokken stoppen (niet nuttig bij grofgebreide sokken ), je onderbenen, sokken of broek insmeren met een DEET-houdend smeersel
• Maatregelen (die ik wel consequent toepas): lichtgekleurde broek dragen en die regelmatig even checken, altijd achteraf direct controleren (hoe eerder eruit, hoe kleiner de kans op Lyme).
• Aanvulling: ik krijg altijd direct jeuk als er eentje bijt. Het voelt een beetje als een muggenbult.

Meer info over teken en Lyme hier.

Spookbos

Als ik in één woord mijn vakantie in de Drentse Nationale Parken zou moeten beschrijven, dan kom ik uit op: RUPSEN!

Er blijkt dit jaar een ware rupsenplaag te zijn in de eikenbossen (zie nieuwsberichtje). Gelukkig geen eikenprocessierupsen, want dan was ik gevlucht (de jeukervaring uit plaagjaar 1996 staat zit me nog vers in het geheugen). Nee, het zijn wat ‘onschuldiger’ beestjes. Hoewel, als je sommige stukken bos ziet kan je ze niet meer echt onschuldig noemen.

In een stuk bos in het Drents-Friese Wold zat werkelijk geen blad meer aan de bomen. En om te illustreren hoeveel rupsen er daadwerkelijk zaten, waren takken en stammen helemaal bedekt met spinseldraden. Het gaf een beetje macabere sfeer. Als de koek op is laten de rupsen zich namelijk aan een draadje zakken in de hoop op een andere boom terecht te komen. Voor ieder draadje een rups dus. Kan je nagaan hoeveel er hier zaten:

Overal krioelde het dan ook van de rupsen. Bungelend aan draadjes, maar ook op de grond en op ieder takje. Dus binnen de kortste keren ook in mijn haar, op mijn jas en in de rugtassen en de auto vinden we ze nog steeds. En de soort? Eigenlijk zijn het er meerdere. Vooral de rups van de grote (foto linksboven en rechtsonder) en kleine wintervlinder waren massaal aanwezig. En verder nog de voorjaarsspanner (rechtsboven), de kleine voorjaarsuil (linksonder) en de wachtervlinder. Veel minder talrijk, maar erg leuk was de kromzitter (de naam moge duidelijk zijn). Zie Vlindernet voor meer info over de soorten.

Excuses voor de slechte scherpte: het waaide nogal.

[Edit] Zojuist verscheen er nog een nieuwsberichtje [edit]

Vakantie enzo

Speciaal voor Jeer hier een kleine impressie van mijn vakantie:

Nee, het is niet Thailand waar deze ‘Tree Nymph’ rondvliegt en waar ik vakantie vier. Het is gewoon Nederland en wel in Drenthe: het Papiliorama bij Havelte. Een erg mooie tropische vlindertuin waar we ter afwisseling van ons eigen natuurschoon even binnen waren gewandeld. Verder hebben we de provincie aardig uitgepluisd. Deze week hebben we ook nog vakantie, maar ik hoop binnenkort met meer verhalen te komen. Ik heb in ieder geval genoeg beleefd.

Nog een paar kiekjes:

Biggetjes op schoot

Ondanks dat ik toch al heel wat jaren rond struin op Veluwezoom, blijken er nog genoeg nieuwe plekken te ontdekken te zijn. Een paar dagen terug heb ik de hele Onzalige bossen uitgeplozen. En ik kan het iedereen aanraden. Achter iedere bocht is weer iets nieuws te ontdekken. Het is een oud bos met veel karakter. Dat komt deels doordat het in heuvelig terrein ligt. Aan het einde van de voorlaatste ijstijd stroomde het smeltwater hierlangs naar beneden. Dat heeft gezorgd voor allerlei bulten en geulen in een grillig patroon. Er staat oud, hoog beukenbos met alleen bladeren op de bodem, maar ook eikenbos met berken en veel bosbes eronder. Een aantal paden lopen door oude beukenlanen. Als je wilt kun je het tegenkomen van mensen hier goed vermijden. Ik heb bijvoorbeeld vooral paden genomen waarover geen wandelroutes liepen en ik ben geen mens tegengekomen. Beesten destemeer.

Aan de noordkant liggen de Weversbergen. Een pad vrij steil omhoog voerde me naar een open plek aan de voet van een paar hele steile piekjes. Op een omgevallen beuk zat een eekhoorn te poetsen. Zo nu en dan ging hij even languit op z’n buik van de zon liggen genieten. Hij had me niet in de gaten en daarom kon ik minutenlang naar ‘m kijken. De sfeer in het bos daar is bijna mystiek. De beuken zijn enorm hoog en tussen het dichte bladerdak vallen hier en daar brede lichtbundels tot op de bodem. Ik kreeg er kippenvel van.

Lekker in het zonnetje

In de omgeving van Drie Timp vlakbij de Koningslaan is het bos veel lichter. Er staan af en toe een paar beuken, maar verder vooral eiken. Hier vond ik een mooie bemoste stobbe om even te zitten en een hapje te eten. Tegenover me was een vrij steile helling en in de verte hoorde ik wat bladeren ritselen. Halverwege mijn boterham veranderde het geritsel in gedender en een moment later zie ik een paar pyamabiggen recht op mij af naar beneden komen. Als ik zou blijven zitten belanden ze dadelijk op mijn schoot. Maar waar biggen zijn, zijn altijd volwassen zwijnen en ik vraag me af wat die zullen doen als ze door mij verrast worden. Aangezien de dichtsbijzijnde boom verder weg is dan de biggen besluit ik toch maar op staan en een eindje weg te lopen. Ze hebben niets in de gaten. Een volwassen zwijn komt echter net daar waar ik sta naar beneden. Ze merkt me op en met een luide knor trekt ze een sprintje naar de anderen. Even is het helemaal stil en kijken alle zwijntjes in mijn richting. Ik houd mijn adem in. Maar dan gaan ze toch gewoon verder met wroeten. Ik kan ze een tijdje gade slaan. Dan dendert er een derde volwassen zwijn naar beneden. Hij verzamelt de groep en met z’n allen tegelijk stormen ze het pad over, weg van mij. Schitterend.

Tel de pyamabiggen

In galop ervandoor

Tot zover het eerste deel, binnenkort nog een stukje over de Onzalige bossen.

Piepkleine oranjetipjes

Een paar weken geleden was ik erg gelukkig met het oranjetipje dat ik aan de overkant van de straat zag vliegen. Oranjetipjes komen bij ons in de omgeving veel voor, maar in het dorp had ik ze nog nooit eerder gezien. Een paar dagen later werd ik nog een beetje gelukkiger, omdat er maar liefst twee mannetjes door de achtertuin vlogen. Een dag erna kwam er zelfs een vrouwtje langs. Ze cirkelde om de enige stengel look-zonder-look in de tuin. Naast pinksterbloem vinden oranjetipjes dit ook een erg lekkere plant. Na haar bezoek heb ik de plant aan een uitgebreide inspectie onderworpen, maar helaas geen eitje te vinden. Weer een paar dagen later bekijk ik de plant nog een keer en tot mijn grote verassing vind ik er deze keer drie eitjes op. Er is dus nog een vrouwtje langsgevlogen. De eitjes zijn piepklein en oranje. De eitjes zitten aan de bloemstengels, want de rupsen eten van de vruchtbeginsels. Dus als ze over een paar dagen uitkomen kunnen ze direct beginnen met eten. Ben benieuwd of ik ze groot kan zien worden…

Wat ben ik toch snel gelukkig te maken hè

Zoekplaatje: zie jij het eitje?

Even vergeten

Al dat mooie weer heeft mij de hele (digitale) wereld doen vergeten. Het is buiten nu zo heerlijk dat ik al teveel tijd achter de computer zonde vind. Liggen in het gras, wandelen in het bos, struinen over de hei, dat is hoe ik mijn tijd wil doorbrengen. Hier een paar van mijn ervaringen en dan gauw weer naar buiten.

Ontmoeting

Je moet

van twee kanten

komen

om elkaar

te ontmoeten

Je moet eigenlijk

toevallig

onderweg zijn

Je moet

geen doel

voor ogen hebben

En je moet

laten gebeuren

waarvoor je bang bent

Je moet niet alles

willen

verklaren

Voor je het weet

verklaar je elkaar

de oorlog

Je moet

van twee kanten

komen

om elkaar

te ontmoeten

Je moet jezelf

in de ander

durven zien

Zonder

in die ander

te verdwijnen

Het kan opeens

zomaar

voor je staan

het lijkt op iets

om uit de weg te gaan

Dat is het vreemde

van geluk

je maakt het waar

of je maakt het stuk

Het kan jou bedreigen

het kan jou behoeden

Maar je moet

van twee kanten komen

om elkaar te ontmoeten

Stef Bos

Schilderij: ‘Ontmoeting’ van Hans Pruijn